De irritaties van een vakkenvuller.

Al meer dan anderhalf jaar lang moet ik wekelijks verschillende zeikerige klanten overleven. Dat doe ik echt niet uit vrije wil en vriendelijk blijven is dan af en toe ook een gigantische opgave. Maar ik sla me er elke keer weer doorheen en hoop dat ik nu eindelijk hier eens mijn vuur kan spuwen zonder dat iemand het irriteert.

 

Zeven random irritaties van een vakkenvuller:

 

1.    Klanten die constant terugkomen om te vragen waar iets ligt.

Op zich is dit natuurlijk helemaal niet erg, want het kan nou eenmaal gebeuren dat er iets is met je eigen supermarkt waardoor je wel naar deze móet komen. Maar er bestaat ook nog zoiets als ‘logisch nadenken’. Zo lijkt het aan de logische kant dat je bij de potgroenten moet zijn om de potjes mais te vinden, en het is al helemaal dom als ze dan net dat pad uit zijn komen lopen.

 

2.    Klanten die de achterste producten pakken.

Natuurlijk is het normaal dat je je melk of vla zo lang mogelijk houdbaar wil hebben. Maar is het dan per se nodig om het pak dat 12 dagen later pas over datum is te pakken, in plaats van het pak dat er 6 dagen over doet? Zo ver ik weet is dat pak ook best leeg als je in je eentje elke dag een glas neemt hoor. Scheelt mij ook weer afprijzen.

 

3.    Klanten die schijnbaar expres in de weg gaan staan/die het hele pad in beslag nemen.

Een vrouw, met een halfvolle boodschappenkar komt naar je pad en zoekt naar een bepaald pakje thee. Ondertussen houdt ze haar kar krampachtig vast met één hand, want stel je voor dat iemand je nog-niet-eens-betaalde-producten steelt! Terwijl ze dat doet, reikt ze met de andere hand naar de bovenste plank, want ze wil per se de thee van Max Havelaar. Resultaat: haar kar komt overdwars in het pad te staan, terwijl zij zich – staande op één been om verder te reiken – uitrekt naar de thee, waardoor desbetreffende vakkenvuller er niet meer langs kan om de Bastogne-koeken te vullen. En als je dan netjes vraagt of je er langs mag, kijkt ze je nijdig aan, alsof je zojuist haar trance hebt onderbroken. Eigen schuld hoor. Dan verder ook nog een ander dingetje. Je vraagt of je er even langs mag en de vrouw of man kijkt je redelijk vriendelijk aan en gaat opzij, maar gaat vervolgens daar staan waar je precies moet zijn. Als je dat dan zegt, heb jíj het opeens weer gedaan.

 

4.    Klanten die je brutaal vinden

Een beetje in navolging van de vorige. Sommige mensen zijn dan net weer iets handiger dan bovengenoemde vrouw en zetten hun kar tegen de schappen aan terwijl zij iets zoeken, zodat er toch nog mensen langs kunnen. Het kan dan wel eens zijn dat de kar dan helaas precies staat waar ik mijn doos kwijt moet. Ik schuif de kar dan ook net zo ver opzij dat ik er net bij kan, want ja, een beetje respectvol is natuurlijk niet verkeerd. Maar vervolgens kijkt de klant om en ziet jou de kar verschuiven. Ze snelt er naar toe, kijkt je minachtend aan en pakt haar kar mee om deze daarna tegen de andere kant van het pad tegen de schappen aan te zetten. Sorry hoor, maar ten eerste is het niet UW kar, maar nog altijd die van de supermarkt, en dus eerder van mij dan van u. Ten tweede heeft u de producten nog niet eens betaald, dus zie vorige redenatie. Wat is er nou mis met het opzij schuiven van een kar? Je gaat heus niet dood als ie ergens anders komt te staan hoor.

 

5.    Klanten die met hun kar de melkcel inrijden (en vervolgens klagen).

Onze melkcel is niet zo groot, ongeveer 20 vierkante meter, net zo groot als mijn kamer dus. Het is zo gemaakt dat je er precies een rondje in kunt lopen met een kar. Dit zou dan ook geen probleem zijn, mits iedereen dezelfde kant op liep. Maar helaas. De ene gaat linksom, de ander rechtsom. Als je slim zou zijn, laat je je kar dan ook buiten staan, waar meer dan genoeg ruimte is, terwijl jij zelf de cel in gaat om de producten te pakken die je nodig hebt en die buiten de cel in je kar doet. Dit is vooral een handige move op drukke tijden, zoals vrijdagavond en zaterdag. Maar helaas, er zijn nog altijd genoeg domme mensen die hun gehele kar meenemen, soms een jengelend kind er achteraan slepen. En dan blijkt dat ze niet de enige zijn die dit doen en zo komt de melkcel propvol te staan. Ook erg leuk om dan buiten te staan wachten tot er ruimte is om binnen de melk verder te vullen, dan mensen naar buiten te zien komen, klagend van ‘Er is zó weinig ruimte daar.’ Joh.

 

6.    Minachting

Niet zo zeer een irritatie tijdens werktijd, maar meer in het algemeen. Als je buiten de winkel vertelt dat je vakken vult, dan vinden mensen het vaak goed – je hebt een baantje, verdient je eigen geld – en volwassen. Maar eenmaal in de supermarkt wordt je vrijwel altijd minachtend aangekeken. Je loopt namelijk altijd in de weg, de producten die men wil, zijn er nooit, enzovoort. Misschien ook eens een goed idee om dit van de andere kant te zien. Misschien loopt de klánt wel altijd in de weg – ik probeer hier tenslotte mijn werk te doen. Bovendien is het onmogelijk om vier karren tegelijk te doen, één voor één dus, en zo kan het wel eens zijn dat een bepaald product nog niet gevuld is. Of men komt net te laat, het laatste product was net weg. Tsja, had je maar eerder moeten komen. Men lijkt altijd te vergeten dat vakkenvullers er heus niet zo maar zijn hoor – zonder ons had iedereen namelijk alles uit dozen moeten halen en daar is men al helemáál te goed voor.

 

7.    Klanten die je hun hele levensverhaal vertellen.

I don’t care.

 

Vakken vullen is desalniettemin best leuk werk. Sommige klanten complimenteren wel eens hoe netjes het allemaal staat, hoe goed ze het vinden dat je van elk product weet waar het staat (en dat is nog niet erg gemakkelijk, met zó’n gigantische winkel!) en gelukkig zijn er vele klanten die je gewoon vriendelijk begroeten als ze het pad binnen komen lopen. Daarbij zijn de leuke collega’s en het redelijk hoge salaris ook zeker geen minpunten. Ik hoop alleen dat klanten meer gaan nadenken over hoe zij overkomen  op vakkenvullers. Ik kan namelijk niet zeggen dat ík vervelend, brutaal of onvriendelijk ben, dus dan ligt het toch echt aan hen.